*اختصاصی کیالند

 

علیرضا کیامرثی یکی از آن جوانان مبتکر، مخترع، خلاق و خوش آتیه دشتستانی است که اگر وضع به همین منوال باشد و در همچنان برپاشنه بی توجهی بچرخد که از قرار همچنین است، بار دیگر شاهد فرار یکی از آن مغزهایی خواهیم بود که احتمالا چند سال آینده خبر پذیرش او در یکی از دانشگاههای معتبر اروپا یا آمریکا را خواهیم شنید و برای همیشه از این مملکت خواهند رفت. همیشه با خود می اندیشیدم نخبگان و تیزهوشانی که عطلای تحصیل، خدمت و ماندن در وطن را به لقای مهاجرت می بخشند افرادی هستند آرمان گرا، پرمدعا، نازک طبع و البته غیر عادی که قبله آمالشان زرق و برق کشورهای غربی است و به کمترین بهانه ای آهنگ جلای وطن می کنند. اما وقتی پای صحبت این جوان نجیب و کم توقع دشتستانی که به گفته خود بارها در میادین مختلف علمی کسب مقام نموده و باعث افتخار و اعتلای نام دشتستان گردیده است نشستم متوجه شدم کیامرثی و کیامرثی ها چقدر ساده، معمولی، کم توقع و گنجشک روزی هستند و آنچه می خواهند کمی توجه، اندکی امکانات و مکانی آرام و دنج است تا به دور از هیاهوی زندگی روزمره به خلوت خود بخزند و پی تحقیقات علمی و اختراعاتشان را بگیرند. امیدوارم مسئولان شهرستان و استان، اینبار خواسته های کوچک این مرد بزرگ را فراهم آورند تا او همچنان در این خاک و برای این خاک بماند و به هموطنانش خدمت کند. گفتگویی که می خوانید حاصل نشستی چند ساعته با این جوان موفق دشتستانی است:

 

 

 

بسمی تعالی

 

_لطفآ خودتون معرفی کنید؟ و از تصحیلات خودتون بگویید؟

 

علیرضا کیامرثی هستم، متولد سال 1371 و در حال حاضر در برازجان سکونت دارم. دوران راهنمایی تا اول دبیرستانم را در مدرسه شاهد گذراندم ولی بخاطر علاقه زیادی که به رشته های فنی داشتم برای ادامه تحصیل به مدرسه فنی علامه طباطبایی رفتم. پس از گرفتن دیپلم های الکترونیک و کامپیوتر وارد دانشگاه شدم و مقطع کاردانی را در دانشگاه آزاد اسلامی  به اتمام رساندم. در  مقطع کارشناسی در موسسه رهجویان دانش برازجان .

 

_لطفآ درباره خانواده و شرایط زندگی خودت بگویید؟ آیا مشوق شما بودن؟

 

پدرم فرهنگی بازنشسته و مادرم خانه دار است. من فرزند وسطی خانه هستم. از لحاظ وضعیت مادی در شرایط متوسط و معمولی هستیم.

 

پدر و مادرم همیشه مشوق و یار من بود اند. تا الان با وجود مشکلات مادی همه هزینه های فعالیت ها و مسابقات من را پدرم متحمل شده است.

 

_چرا به روباتیک عاقه مند شدید؟ و از چه زمانی کار در این زمینه را شروع کردید ؟

 

از کودکی شنیدن اخبار اختراعات و نوآوری های تکنولوژی برای من جذابیت خاصی داشت. و علاقه داشتن به همین اخبار با عث شد من نیز مثل سایر کودکان هم سن سالم،  رویا های کودکیم در شکل  بگیرند با تفاوت که من به دنبال به واقعیت تبدیل کردن رویای خود رفتم.

 

 در واقع من از  8 سالگی با تعمیر و باز و بست کردن وسایل الکتریکی خودم شروع به کار کردم و هر زمان موفق به تعمیر می شدم یا از ترکیب چند وسیله یک محصول جدید می ساختم  این احساس در من پدید می امد که به هدف و رویایم یک قدم نزدیک تر شدم.  وقتی 10 سالم شد در یک خدمات کامپیوتری شروع به کار کردم و خودم تمام کارهای سخت افزاری و نرم افزاری آن را انجام میدادم. بعد از مدتی به شکل تخصصی وارد سخت افزار شدم.

 

فعالیت های من در بخش های مختلف به همین صورت ادامه داشت تا حدود سال  93 بود  که توسط دوستم با گروهی آشنا شدم که قصد ساخت رباتی را داشتن که قابلیت های خاصی و متفاوتی داشت. می توان گفت از همان زمان کارم را در زمینه روباتیک به شکل تخصیصی آغاز کردم.  در بین سال 93/94 کم کم به این حقیقت پی بردیم که ما در زمینه رباتیک قابلیت های  بسیاز زیادی داریم.  قابلیت الکترونیکی،  برنامه نویسی، مونتاژ کردن ، مکانیک و سایر توانایی هایی که  برای تولید یک روبات لازم است. از آن زمان شروع به کار کردن با تیم های مختلف کردم.

 

_قطعات و لوازم مورد نیاز خود را از کجا و چگونه تامین می کنید؟

 

  برای تهیه قطعات مشکلات زیادی دارم. بخاطر این که قطعات در اینجا پیدا نمی شود همیشه مجبورم بودم از تهران یا سایر شهرهای بزرگ  با چند واسطه تهیه کنم که باعث ایجاد هزینه و مشکلات بیشتر و کندی کار می شود. هزینه های کارهایم را تاکنون خودم و خانواده ام پرداخت کرده اند.

 

_تا اکنون در چه مسابقاتی شرکت کردین و موفق به کسب چه عناوین و مقام هایی گردید اید؟

 

در مسابقات زیادی شرکت کردم که از مهمترین آنها میتوان به این موارد اشاره کرد؛ در مسابقات ایران اُپن در زمینه روبات های هوش مند،  مقام دوم جهانی را کسب کردیم. در اوخر در دانشگاه صنعتی شریف با یک روبات پرنده شرکت کردیم و با وجود تمام کمبود ها و مشکلات توانستیم  در میان دانشجویان  برتر کشور رتبه سیزدهم را بدست آوریم. به تازه گی هم در مسابقات دانشگاه امیر کبیر تهران که در  زمینه هوش مصنوعی و رباتیک بین اللملی برگزار گردید در قسمت  ربات های هوشمند بعنوان برترین تیم فنی معرفی شدیم.

 

_ برای مسابقات پیش رو چه برنامه ای دارید؟

 

 مسابقات مهمی پیش رو داریم از جمله مسابقات جرمن اُپن( در بالاترین سطح بین الملی قرار دارد) در آلمان و ایران اپن(مسابقه بین الملی).  ما برای هر دو مسابقه برنامه ریزی دقیق و روبات های مجزا طراحی کردیم و بسیار امید داریم که مقامات و عنوان های برتر را کسب کنیم وباعث افتخار استان و کشور شویم .

 

  ***البته بدست آوردن این مقام ها بدون داشتن حامی مالی ممکن نیست.

 

_آیا تا الان  با تیمی از شهرستان یا استان در مسابقات شرکت کردین ؟

 

بله. ما برای  مسابقات شریف کاپ در لیگ روبات های پرنده با یک تیم از جوانان دشتستان با هزینه شخصی شرکت کردیم. ولی بخاطر نداشتن حامی مالی با مشکلات زیادی مواجه شدیم. با وجود داشتن توانایی هایا بالا از لحاظ  فکری ، فنی، تخصص و مهارت نتوانسیم به حق خود برسیم.

 

استان بوشهر سرشار از استعداد های بی نظیری است که بخاطر نداشتن حامی، فرصت نشان دادن  توانایی ها و خلق و تولید آثارشان را بدست نمی آورند. و در نتیجه برای پیشرفت جذب سایر استانها یا کشور های بیگانه می شوند.

 

_آیا سایر استان ها از تیم هایی که به مسابقات می فرستند حمایت می کنند؟

 

بله.  زمانی که ما وارد  هر مسابقه ای  می شویم میبینیم که سایر دانشگاه ها و استان ها با چه قدرت، امکانات و پشتوانه ی مالی و معنویی در مسابقه شرکت می کنند.  

 

_اگر مسولان از شما حمایت کنند در مسابقات چه مقامی کسب می کنید؟

 

اگر حمایت مناسب، واقعی و دائمی از ما بشود بدون تردید ما توانایی کسب مقام ها و عناوین برتر کشوری و بین اللملی را داریم و می توانیم باعث افتخار استان و شهرستان در کشور و حتی جهان بشویم. تنها نیاز است که ما را باور کنند و ازما حمایت کنند.

 

_تا حالا شده بخاطر نبود حمایت یا شرایط موجود و کمبود امکانات به فکر رفتن از ایران باشید؟

 

بله گاهی به این موضوع فکر می کنم. با وجود شرایط و امکانات که دارم پیشرفت به کندی صورت می گیرد و گاهی حتی متوقف می شود. گاهی این قدر برای تکمیل یک پروژه یا شرکت در مسابقه اذیت می شویم که احساس می کنم آینده ای برای من با این وضعیت وجود ندارد.

 

 _آیا پیشنهادی هم از سایر کشورها برای کار داشته اید؟

 

بله، از دانمارک پیشنهادی داشتم  که جواب نداده ام. یک نماینده هم که حدود چند ماه پیش از آلمان برای دیدن مسابقات امده بود از من خواست که همراه او به آلمان بروم.

 

_پس چرا نرفتید؟

 

علاقه ای به رفتن ندارم. شهر و کشورم، همچنین فرهنگ و مردمم را دوست دارم .آرزوی من از کودکی داشتن ایرانی پیشرفته بوده است. امید دارم شرایط در آینده بهتر شود و  استعداد های من دیده شود.

 

حرف آخر؟

 

 نه تنها من بلکه تمامی جوانان ایران داری توانایی هایی فوق العادی هستند. برای تحول ایران نیازی به کالایی خارجی نیست. فقط مسولان باید ما را باور کنند و از ایده ها و توانایی ما حمایت کنند. امیدوارم روزی برسد که جوانان کشورم که عاشق پیشرفت ایران هستن مجبور نباشند برای پیشرفت خود  به فکر ترک خانه خود باشند.